U bent hier

Harry Callahan – French archives, Aix-en-Provence 1957-1958

De meester van de Amerikaanse Street Photography waarvan de tersluikse silhouetten meestal vrouwelijk zijn, zijn minimalistische benadering van de natuur en, uiteraard, de constante aanwezigheid van Eleanor, zijn echtgenote.

Terwijl hij in 1956 het fotografiedepartement van het Institute of Design van Chicago leidt ontvangt Harry Callahan (1912-1999) een beurs van de Graham Foundation voor het realiseren van een project naar eigen keuze. Eén moment vindt hij het aanlokkelijk om het geld aan te wenden voor een reis naar het noorden van Michigan en neemt hij een sabbatjaar.

Maar op advies van Edward Steichen vertrekt hij met zijn vrouw Eleanor en zijn zevenjarige dochter Barbara naar Europa. Na twee maanden in Duitsland verblijft hij van september 1957 tot juli 1958 in Aix-en-Provence.

Voor hem, die het noorden van de Verenigde Staten nooit heeft verlaten, betekent dit een totaal ontheemd-zijn. Alhoewel hij voor de eerste keer Europa ontdekt en het "pittoreske" van die kleine Franse stad (dit zijn zijn eigen woorden), toont Harry Callahan ons in de beelden die hij in Aix-en-Provence gerealiseerd heeft dezelfde nauwgezetheid en dezelfde esthetische bezorgdheid als in degene die hij in Chicago en het Amerikaanse Midden Westen gemaakt heeft: zijn houding t.o.v. de stad en de architectuur, zijn straatfoto´s waarvan de tersluikse silhouetten meestal vrouwelijk zijn, zijn minimalistische benadering van de natuur en, uiteraard, de constante aanwezigheid van Eleanor, zijn echtgenote.

Callahan interesseert zich noch voor de rijke architectuur in Aix-en-Provence noch voor haar historisch patrimonium, maar vindt in de, zelfs in de winter zonnige straten, het ideale theater voor zijn onderzoeken over schaduw en licht en het grafische beeld van de alledaagse gevels.

De beelden die Harry Callahan in Aix-en-Provence gerealiseerd heeft vormen een van de zeldzame gevallen waarbij een meester van de Amerikaanse Street Photography in de jaren 50 geconfronteerd wordt met het decor van een kleine Europese stad met haar smalle straten en bescheiden winkels, terwijl hij een zekere afstand bewaart t.o.v. de inwoners van de stad.

Van de French Archives stijgt er een koude en afstandelijke poëzie op zonder enige nostalgie. Wat zijn natuurstudies betreft, daarin vervolgt Callahan zijn minimalistische benadering van het landschap, waarbij hij de voorkeur geeft aan beperkte motieven en zijn experimentele en formele onderzoekingen verderzet. Hij had reeds dubbeldrukken gerealiseerd, maar de symbiose tussen de Provençaalse landschappen en het lichaam van Eleanor was voor hem een echte revelatie en hij wijdde zich aan veelvuldige variaties ervan.

Harry Callahan zei dat telkens wanneer hij het landschap bekeek, hij aan Eleanor dacht. In enkele zeldzame gesprekken heeft Harry Callahan toevertrouwd hoe zijn verblijf in Aix-en-Provence een moment was van volkomenheid en absoluut genoegen. Wat deze reis, de eerste die hij in het buitenland onderneemt, betreft zal hij verklaren: "Ik weet alleen maar dat, op de een of andere manier, Europa op mij een beslissende invloed heeft gehad."

Callahan onderhield vriendschappelijke betrekkingen met het Maison Européenne de la Photographie waarvan hij de bouwwerf bezoekt in 1994. Hij beslist dan om zijn persoonlijke archieven opnieuw te doorzoeken, samen met zijn vriend en galeriehouder Peter MacGill, en hij selecteert een geheel van originele afdrukken (de meeste onuitgegeven) die hij samenbrengt onder de naam French Archives om ze aan het museum te schenken.

13/05/2017 tot 24/09/2017
Paul Pasteur laan
11
6032 Mont-sur-Marchienne